

De grotere levensthema's hebben langzaam hun weg gevonden naar Goedemondts kleine, veilige wereld. Daar had hij helemaal niet op gewacht. Hoe lang kun je als veertiger bijvoorbeeld nog volwassen omgaan met het ouderschap, de toekomst en de dood? Als het aan Goedemondt ligt: best lang. Hij houdt nog steeds niet op met zijn kinderachtige geschreeuw en getier, en hij blijft maar plagen, berispen, zich verzetten, verbazen en negeren. Kan hij met dat gedrag nog wel meekomen in de maatschappij? Hij is daar nogal koppig in.